EEN KEER, MAAR NOOIT WEER.....

Maandag 20 juli 2009

Net alles klaargelegd voor wat we morgen nodig hebben tijdens het lopen en onze heugtasjes ingepakt.
Vanmorgen om 9.45 uur stond Emiel bij Karin voor de deur. Tassen in de auto gezet en doorgereden naar Annet. Onderweg, op de Gouwe, belde pa Frieling al op om te vragen hoe laat we in Nijmegen zouden zijn.
Annet moest nog even de was in de droger doen en toen vertrokken we, uitgezwaaid door Monique, toch echt naar Nijmegen om het grote 4-daagse avontuur te ervaren.
Onderweg in Ede nog even een “bakkie” met vlaai, de calorien lopen we er de komende dagen waarschijnlijk/hopelijk toch wel weer af.
Rond 12.45 uur komen we aan bij het Kadinsky-college, ons verblijf voor de komende dagen. We ontruimen de lokalen en bouwen onze bedjes op. Daarna proberen we het lokaal nog een beetje gezellig te maken. Vervolgens registreren we onze aanwezigheid bij het Rode Kruis en natuurlijk belt pa Frieling alweer, om te vragen waar we zijn.
We eten nog even een boterhammetje, waarna Emiel ons rondleidt door centrum Nijmegen. Het station, de Schouwburg, de ophaalplek van het Rode Kruis na het lopen en de registratiebalies, waar we ons startbewijs moeten ophalen. Nadat we die opgehaald hebben is het tijd voor pa en ma Frieling, die dicht in de buurt zijn en na 6 weken weer herenigd worden met hun dochter. We slenteren wat door Nijmegen en er worden vakantieverhalen verteld onder het genot van een drankje. Emiel blijft bij ons en we zoeken een eettentje, Grieks of Chinees??? We worden naar binnen gelokt met een aanbieding van de Thai, maar de aanbieding blijkt boven niet geldig te zijn en geldt alleen voor ophalen, maar de saté, vis en sparerib klinken ook aantrekkelijk en zijn lekker.
De zoons van onze gezinnen zoeken ook contact met de moeders. Eric had nu pas door dat Annette maandag al vertrok en Yerno belde uit Bulgarije om ons sterkte te wensen. Gelukkig was het in Bulgarije niet zo crimineel als dat er verteld was, dus weer een rugzak minder.
We ontvangen van Jan en alleman lieve berichtjes (Iedereen loopt in gedachten met ons mee….ja,ja, makkie) en we ontvangen zelfs nog sponsorgeld.
Rond 21.00 uur staat alles klaar: de pas, startbewijs, wat drinken en snoep en iets tegen de regen. WE ZIJN ER KLAAR VOOR!!
Na buiten nog wat opbeurende berichten te hebben aangehoord, besluiten we ons terug te trekken. Karin heeft al blaren, zonder een km. te hebben gelopen. Het is bijzonder! Dat belooft wat. Als we lekker liggen te lezen en aan het genieten zijn van Danielle Steel en Lidy van der Poel heeft Emiel 2 begeleiders voor ons op de kop getikt: (Porno) Fred en zijn maat Arno.

Dinsdagochtend 21 juli 2009, 1e dag
Na een lange nacht, tot zeker 3.45 uur, waarbij Karin het eerste kwartier dacht dat ze naar Yvonne in plaats van Annette lag (snurk,snurk) werden we gewekt met de mededeling: “Goedemorgen dames, zal ik een lichie aandoen?” , waarbij direct 8 x 2 tl-buizen aangingen. Met recht goedemorgen.
Een van de 2 dames tegenover ons, stapt het bed uit met de mededeling dat ze ‘m vannacht al gelopen had, waardoor wij natuurlijk direct in de slappe lach schieten.
Met Arno, Gerard en Fred als begeleiders worden we door de late start heen geloodst. Arno loopt een flink stuk mee en vertelt nog allerlei weetjes.
De eerst post worden we ontvangen voor koffie, thee en een lekker stukje fruit. We gaan dapper verder richting Elst. In Elst worden we verrast door kinderen met snoep en water. Wat een gezellige gastvrijheid.
In de kazerne van Valburg staat onze lunch klaar, die we zelf ’s morgens gesmeerd hebben. Wederom krijgen we wat te drinken en wat fruit en iedereen zit rustig te eten en bij te komen, voordat we weer verder gaan.
Eric laat ons continu weten hoe ver we zijn, via het GPS-systeem waar Cees ons voor aangemeld heeft. De kilometers kloppen niet helemaal en al snel wordt ons duidelijk dat we meer moeten lopen dan 40 km. Vlak voor de theepauze komen we onze supporters tegen: pa en ma Frieling met Ingrid, Danique en Chimene, die verkeerd zaten, maar ons toch nog op tijden hebben gevonden. Na de theepauze  bij het Rode Kruis in Oosterhout, maken we ons op voor de laatste km. De beruchte dijk, die zo saai moet zijn. Door de vermoeidheid duren deze laatste km bijna net zo lang als de hele dag. Terwijl Hans Kraay jr. in Lent diverse wandelaars interviewt lopen we rustig voorbij. Vooral weinig zeggen en doorlopen.
Om 15.15 uur melden we ons af bij het registratiebureau en krijgen de startkaart voor de volgende dag. Daarna op zoek naar het Rode Kruis busje, die ons weer keurig naar de school brengt, waar we even lekker kunnen douchen en bijkomen. We zijn het SPEKZAT!
Het eten wordt om 18.00 uur geserveerd. Een  buffet met soep, pasta, saus, groentes, salade en een toetje. Het smaakte prima!
Karin groet iedereen om 19.15 uur. Bedtijd. Annette wacht nog even op de toespraak van de meneer van het Rode Kruis en ga dan ook om 20.00 uur naar boven. Het lezen van dr. Lidy van der Poel valt zwaar, net als het boek!

Woensdag 22 juli 2009, dag 2:
Wektijd: 3.50 uur. We worden 2x gewaarschuwd voordat het licht aangaat (Das Fijn)
Snel uit de veren, KATTENWASJE, en om 4.00 uur brood smeren en ontbijten. We genieten enorm van alle aandacht die we krijgen van de vrijwilligers van het Rode Kruis. Het is geweldig.
Gisteren werden we geïnformeerd over de komende dagen. De woensdag is saai, de donderdag geweldig. We gaan het allemaal zelf beleven. Het busje vertrekt zonder aankondiging om 4.45 uur. We zitten erin (Gelukkig)
We slenteren wat door Nijmegen, waar we net als gisteren, toegejuicht worden door de studenten, die nog lekker met een biertje en sommigen zelfs met de bbq, langs de weg gaan. Voor hen moet de nacht nog beginnen.
Verder door Nijmegen, constateren we dat het een mooie stad is en worden ook nog verrast door een plensbui. Alle regencapes worden tevoorschijn gehaald, voor nog geen 5 minuten regen. In het bos is de eerste stop. Karin krijgt de schrik van haar leven. Ze moet eerst bouillon drinken en mag daarna nog een kopje koffie. Na ook nog het toilet bezocht te hebben wandelen we verder richting Wijchen en worden we gepasseerd door diverse militaire colonnes, die souvenirs uitdelen aan de kinderen (Canadese speldjes)  Vlak voor Wijchen buigen we af en lopen met een grote boog om Wijchen heen. Daarna toch Wijchen weer in, waar het een groot feest is met een gigantische mensenmassa.
Om 10.10 uur hebben we in Wijchen onze lunchpauze. Ja, mensen, ons dagritme is helemaal verstoord. Daarna weer lekker verder wandelen, nou ja lekker……..even een kwartiertje zeuren over alle pijntjes aan de voeten. Voordeel…we hebben geen spierpijn.
We vervolgen onze weg richting Beuningen. Vlak voor Beuningen belt pa Frieling weer op om te vragen waar we lopen. Hij zegt dat hij in Beuningen gaat staan, maar tijdens onze theestop belt hij op dat zijn fiets op slot staat op de fietsendrager en hij het sleuteltje niet bij zich heeft. Ach… we kijken nergens meer van op.
Uiteindelijk staan ze samen met Jan en Ria Gerts toch langs de kant, net buiten Beuningen. Na een korte babbel lopen we door naar Weurt. Volgens de berichten nog 8 km.
Via de Waalkade komen we met behulp van de zang van de oud Mariniers Nijmegen in en lopen daarna nog zo’n 5 km. tot we rond 14.15 uur weer binnen zijn.Onderweg staat radio Veronica en Karin doet nog even kort verslag over Celebrate for life. Yes..we zijn op de helft.
Na ons afgemeld te hebben voor deze dag en een nieuwe startkaart in ontvangst hebben genomen slenteren we naar het Rode Kruis busje. Tussendoor nog even een relaxstop en in het busje krijgt Karin telefoon vanuit Bulgarije. Yerno is net uit bed en zit aan het ontbijt. In de bus wordt gelachen.
Aangekomen in de school constateren we dat we niet zo moe zijn, maar dat onze voeten wel heel zeer doen. Gauw douchen en Karin gaat nog even langs de blarendokter voor de dubbele blaar tussen haar grote en tweede teen. Daarna lekker zitten. Het is tot nu toe geweldig, mede door alle lieve sms-jes van de thuisblijvers en alle mensen langs de kant met snoepjes en water. ’s Avonds nog wat buiten gedronken in de tuin van de school met onze begeleiders en toch weer vroeg naar bed. Ondanks alle negatieve verhalen, vonden wij het een prima dag

Donderdag 23 juli 2009, dag 3;
Gisterenavond lekker gegeten. Chinees met saté en hete gehaktballen. Vanmorgen wederom om 3.45 uur gewekt, maar omdat we een laten start hadden konden we rustig wakker worden en ons klaar maken voor de 7 heuvelen. Volgens onze mede Rode Kruisers de leukste dat.
Toen we om 5.45 uur naar de bus gingen, liepen de vroegstarters en 50 km-lopers al langs de school. Ook wij kwamen na een uur wandelen langs de school en hielden daar gelijk een sanitaire stop. Daarna de velden in, waar Annette een beschuit met verse aardbeien nuttige en dan op weg naar onze eerste stop in Mook. We lopen nu met Paula en Joke, 2 kamergenotes, dus een gezellig club.
Tijdens onze rust krijgt een van de 2 meisjes, die we op elke stop tegen komen een sms met de mededeling dat we binnen een kwartier een buitje krijgen.
Dit blijkt bij nader inzien een bui te zijn tot aan Groesbeek (4 uur)
In Plasmolen zitten pa en ma Frieling ons weer op te wachten onder de paraplu. We melden dat het nog steeds goed gaat en na een knuffel vervolgen we onze weg. We constateren dat we de temperatuur heerlijk vinden en de regen ook. Onderweg raken we aan de klets met een vrouwtje uit het Westland en we vragen ons af hoe het met de heuvelen zit, want eigenlijk vinden we het tot nu toe erg saai. Zei zegt dat de heuvels vanzelf gaan en als je in Groesbeek bent is alles weer achter de rug.
Later blijkt dat we ons maar wat wijs hebben laten maken, want als we tijdens de stop in Groesbeek zeggen dat we de heuvels een makkie vonden, krijgen we te horen dat de heuvels nog moeten komen. We komen niet meer bij van het lachen.
Op de post zit een vrouwtje er helemaal doorheen en ze wil stoppen. We halen haar over om door te gaan en neme haar mee op sleeptouw.
De 7 heuvelen is een groot feest met muziek, campers en Hans Kraay jr met SBS 6. We proberen de aandacht van de camera’s te trekken door  met onze Celebrate for Life vestjes te zwaaien. (Helaas de uitzending van SBS wordt ’s avonds afgezet als er een toespraak is om 19.00 uur voor de jubilarissen. (Heeft iemand ons nog gezien???)
We stekkeren voort over de 7 heuvels en komen via Berg en Dal Nijmegen weer binnen, waar Karin nog even door een politiekorps wordt opgepakt en als boef een stuk meegesleurd wordt.
In Nijmegen weer dat vervelende bord met de km-stand. Nog 2.9 km. Dit is echt de enige opmerking die we kunnen maken als verbeterpunt voor de organisatie. Dit werkt zo NIET MOTIVEREND.
Wel motiverend is en blijft het publiek en de mensen van het Rode Kruis. Wat een hartverwarmend bad. De emoties komen ook wat losser, alle muziekjes onderweg, de kinderen met snoepjes en alle stumpers die voorbijtrekken raken onze traanbuizen.
Als Ingeborg ons bedankt voor het ´meeslepen´ vallen de eerste tranen.
We proberen alle spieren op en in allerlei bochten te laten ontspannen. Karin ligt achterstevoren met haar benen tegen de muur en laat alles gaan. Het is weer even het klaagkwartiertje! We stellen ons voor hoe heerlijk we morgenavond zulle slapen, douchen/badderen en gaan genieten van zoetigheid in de vorm van chocola of gebak. Annette droomt ’s nachts al van moorkoppen.
Cees en Ron komen de auto alvast brengen en ook dat is fijn. Naast al die lieve mensen even je eigen familie en/of vrienden zien. Jammer was wel dat ze net kwamen toen we onderweg waren naar het benzinestation om een reep chocolade te scoren. Toen ze wegreden was alle fut eruit en hebben we onze “snoeplust” maar weer even laten varen.
Het nieuws meldt 1 Mexicaanse grieper, maar de start gaat morgen gewoon door. Arno, Emiel, Gerard en Karin besluiten dat deze Engelsman snel op de boot gezet moet worden of om hem eventueel terug te laten zwemmen. En gezien de weersvoorspelling is het misschien toch beter om de intocht op zaterdag te doen. We kunnen Fred dan met zijn allen op vrijdag wel helpen me schilderen.

Vrijdag 24 juli, 4e en laatste dag:
Vrijdagochtend 3.45 uur worden we weer vrolijk gewekt en stappen we weer even zo vrolijk uit bed. (niet allemaal even makkelijk, maar wij hebben nog steeds geen klagen) Verder verloopt het hetzelfde als alle andere ochtenden. Wassen, aankleden, weer die schoenen, ontbijten en lunchpakketje klaarmaken en zorgen dat je op tijd in de bus zit om naar het startpunt gebracht te worden. Men zegt dat we vanaf Cuijk gedragen worden, dus we zijn benieuwd
Bij het startpunt worden we direct al door Ingeborg gebeld, die weer met ons mee wil lopen en we doen nog even de wisseltruc met de startkaartjes voor Joke, zodat die ook weer met ons mee kan (sorry organisatie, maar dit soort trucjes gebeuren nu eenmaal op de laatste dag)
5.40 uur beginnen de dan echt aan onze laatste 40 km. We lopen naar onze eerste stop in Overasselt en we merken dat het niet zo snel meer gaat dan de andere dagen. Dit komt natuurlijk ook omdat je nu met 5 bent en toch wil proberen om bij elkaar te blijven. Na de bouillon en koffie wandelen we verder. Een lange bochtenweg langs het water (pft..moeten we dat hele eind nog) en vervolgens de brug over (oh lekker, moet je kijken, dat hebben wij al gehad) richting Linden, een klein dorp met hele grote dure huizen waar in iedere tuin de kredietcrisis met veel nadruk uitgelegd wordt. Zo staat er een badkuip met alleen een hoofd net boven het water, een bank vol met voedsel, een grote bal look a like de postcodekanjer en een mini noo(t)dcamping. Hier gaan we toch even zitten om te genieten (en uit te rusten) Daarna door naar Beers voor onze lunch en dan blijkt dat we pas op de helft zijn (valt een beetje tegen, maar we willen toch naar het eind en gaan dus dapper door)
Annette start vast met Ingeborg, die er wederom weer een beetje doorheen zit en Karin wacht nog even op Paula en Joke, met het idee dat we de andere 2 zo ingehaald hebben. Dit lukt echter niet en zo bereiken we gescheiden van elkaar Cuijk, waar het oergezellig is met een gigantische mensenmassa en heel veel muziek. Balen, balen, balen, loop je 1000 km met elkaar en deel je dit niet samen.
We lopen Cuijk weer uit over de beruchte pontons en aan het eind van de dijk, richting Mook, vinden we elkaar weer. Dan nog 12 km. Inmiddels hebben we contact gehad met Marloes en Richelle, die ons nog even succes wensen met de laatste loodjes en ons vertellen waar we ze ongeveer kunnen vinden op de Via Gladiola.
Nog 1 stop in Malden. Drinken en plassen en gauw verder.
We hebben nog 1 controlepost en worden door iedereen gefeliciteerd. We hebben het gehaald en de tranen rollen over onze wangen.
Vlak voor de Via Gladiola worden we weer opgevangen door de Rode Kruis medewerkers of we nog iets willen drinken en of we op het veld willen verzamelen om met elkaar de intocht te doen. Maar we willen door op zoek naar onze supporters. Uiteindelijk gaan we met zijn tweeën  de Via op, die ons eigenlijk gestolen kan worden. We rennen ‘m bijna en zien opeens een bord: Karin en Annette, we staan hier! Het zijn Hans en Sandra en we worden omhelsd en gezoend. Daarna door naar de rest.
Ter hoogte van huisnummer 48 staan ze dan met spandoeken. Onze dochters in roze Celebrate for life T-shirts met de tekst: TROTS op onze moeders en roze paraplu’s met snoep en kaarten van alle familie en vrienden met daarop lieve teksten. Eric (die ons iedere dag wel een sms stuurde, die begon met Mutti) heeft een T-shirt aan met de tekst: Mutti, zijn je schoenen al kapoettie
Het is echt HARTVERWARMEND  en heerlijk om iedereen te zien.
We lopen in de plensregen de laatste meters en mogen dan ons 4 daagse kruisje ophalen.
Daarna op zoek door de drukte naar de rode kruis bus die ons terug brengt naar de school. Douchen, opruimen, bedje uit elkaar halen en lekker in de auto met Cees en opa Gelderblom naar huis.
Met elkaar nog wat eten en vertellen over onze belevenissen van de afgelopen dagen. We spreken af om onze “snoeplust” te bevredigen op het terras bij Central op zatermiddag om 15.00 uur.

Lieve mensen, het was een geweldige ervaring. Jullie sms-jes en telefoontjes onderweg waren opbeurend. Pa en ma Frieling het was heerlijk om langs de route jullie kopjes te vinden en vooral alle medewerkers van het Rode Kruis, op de hulpposten en in de school: JULLIE ZORG WAS HARTVERWARMEND.

MAAR……. WE BLIJVEN BIJ ONS STANDPUNT. WE DOEN HET NOOIT MEER. 1 X WAS LEUK!